تقلیل مردم؛ از کنشگر به سیاهی‌لشکر

خبرگزاری حوزه | در یکی از تجمعات شبانه‌ای که این شب‌ها در آن شرکت کرده بودم، مجری برنامه در پایان مراسم از مردم خواست تا پیشنهادها و راهکارهای خود را برای بهتر شدن تجمعات مطرح کنند و بگویند اگر چه اتفاقی بیفتد، حضور مردم پرشورتر خواهد شد؟

این سؤال، یک سؤال مهم‌تر را پیش می‌آورد؛ چه شد که تجمعاتی که در شب‌های ابتدایی با شور و حرارت فراوان برگزار می‌شد، حالا به جایی رسیده است که برگزارکنندگان احساس می‌کنند برای پرشورتر برگزار شدن آن باید از مردم راهکار بخواهند؟

مردم در شب‌های ابتدایی، از یک سو با شهادت رهبر خود مواجه بودند و از سوی دیگر، رشادت‌ها و تلاش‌های نیروهای نظامی خود را برای دفاع از کشور می‌دیدند. آن‌ها به این نتیجه رسیده بودند که باید در این حرکت بزرگ و تاریخ‌ساز نقشی ایفا کنند و با حضور خود در میدان‌های مختلف کشور، از کشورشان دفاع کنند و در برابر دشمنان داخلی و خارجی بایستند.

این فضای همدلی در سطح میدان‌ها، لحظه‌به‌لحظه پررنگ‌تر می‌شد؛ تا اینکه اخبار مذاکرات و پذیرش آتش‌بس، به صورت جسته‌وگریخته مطرح شد و این مسئله، انسجام شکل‌گرفته در میدان‌ها را تحت تأثیر قرار داد. مردم حاضر در صحنه که تجربه‌ای طولانی از عهدشکنی آمریکایی‌ها داشتند، نسبت به این روند نگرانی‌هایی پیدا کردند و مخالفت خود را با نوشتن پلاکارد و اقدامات دیگر نشان دادند.

در مقابل، مجریان و برگزارکنندگان برخی تجمعات، به جای آنکه مردم را کنشگران فعال این حرکت بدانند، آنان را به سیاهی‌لشکری تقلیل دادند که کارکردش تنها تکان دادن پرچم، روشن کردن چراغ‌قوه گوشی و انجام اقداماتی از این دست بود.

یکی از مصادیق این تغییر نگاه، جمع‌آوری پلاکاردهایی بود که مردم می‌نوشتند؛ اقدامی که به دستور برخی از مقامات انجام می‌شد. همچنین بسیاری از سخنرانانی که نسبت به مذاکره و تفاهم انتقاد داشتند، اجازه سخن گفتن با مردم در این تجمعات را نیافتند.

هرچند پیام‌های رهبر معظم انقلاب نشان داد که دغدغه‌های مردم در چارچوب منطق فکری ایشان قرار داشت، اما نادیده گرفتن همین دغدغه‌ها در تجمعات، به‌خصوص تجمعات محوری و تأثیرگذار، باعث سرخوردگی بسیاری از مردم شد.

به نظر می‌رسد راه پرشور شدن دوباره تجمعات، نه اقداماتی مانند برپایی غرفه‌های مختلف جانبی، بلکه شنیدن و پیگیری دغدغه‌های مردم است؛ مردمی که نگران از دست رفتن دستاوردها هستند، مردمی که برخلاف برخی دیگر، به آمریکایی‌ها خوش‌بین نیستند و بیم آن دارند که آنچه آمریکایی‌ها در جنگ به دست نیاوردند، در آتش‌بس و مذاکره به دست بیاورند.

بهترین راه حفظ اتحاد و انسجام ملی، پیروی از منطق مقام معظم رهبری است، نه تبعیت از کسانی که بارها دچار خطای محاسباتی شده‌اند. اتحاد واقعی با سرکوب و نادیده گرفتن دغدغه‌ها شکل نمی‌گیرد؛ زیرا وحدتی که بر حذف نگرانی‌های جامعه بنا شود، اتحادی واقعی نخواهد بود. نتیجه چنین وضعیتی همان فاصله گرفتن مردم از شور و حال روزهای نخست است.

در این میان، باید جایگاه مردم را به درستی درک کرد. مردمی که به تعبیر رهبر شهیدمان، مردم مبعوث هستند؛ مردمی که نقش تاریخی خود را در این رخداد عظیم شناخته و آن را به خوبی ایفا کرده‌اند. از همین رو، نادیده گرفتن مردم و دغدغه‌های آنان، نه تنها موجب تضعیف حضورشان، بلکه موجب آسیب دیدن همدلی و انسجامی خواهد شد که در روزهای نخست شکل گرفته بود.

محمد پازوکی